Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ




Ξυπόλητες υφάντρες με κρίνα σ’ όλο το κορμί
λατρείας ύφασμα κεντούσαν κατά παραγγελία
αστέρια οι πόθοι φώλιαζαν στα όμορφα μαλλιά
περίπλοκες κλωστές φτιάχνανε τραγουδώντας

Αρχαίες ιέρειες αμόλυντες έψελναν ικετευτικά
ζωή χάριζαν στου χρόνου τ’ ακίνητα φεγγάρια
όσο οι υφάντρες στον ουρανό χόρευαν απαλά
έχοντας κλειστά τα όμορφα τυφλά τους μάτια

Την ύφανση έφτιαχναν αόρατη μα και ονειρική
κανένα βλέμμα δεν έπρεπε να χαλάσει τη μαγεία
μόνο δάχτυλα από όνειρα μπορούσαν να τη δουν
αραχνοΰφαντο πάπλωμα προορίζονταν να γίνει
απαλό ν’ αντέχει το βάρος των γήινων επιθυμιών
τ’ άϋλα σώματα ερωτευμένων να φτάνει να τυλίγει


Ευσπλαχνίας δώρο το ‘κανε Νέος Χρόνος στους θνητούς
ορατό να’ ναι στη στιγμιαία λάμψη από ένα πεφταστέρι
τότε μόνο ανοίγει τ’ ατέρμονο σύμπαν των αιώνιων ευχών
χρίζοντας νέα όνειρα όσους τον ουρανό με δέος κοιτάζουν...

Μαρία Φουσταλιεράκη  31-12-2015




Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΦΟΥΛΑΡΙΑ

                                         Φωτογραφία  Painted Ladies - Barbara Cole -1980



Σφίγγονται με δέος τα μεταξωτά φουλάρια
που στολίζουν κι ομορφαίνουν το λαιμό μου
Σμαράγδια και αστραφτερά διαμάντια
ματώνουν το αλαβάστρινο στήθος μου
προσφέροντάς του δακρυσμένα ρουμπίνια
Ο χρόνος σύμμαχος του έρωτα μέχρι χθες
αυτομόλησε σηκώνοντας λευκή σημαία
προτάσσει αυθόρμητα το στήθος το γενναίο
να βρουν στόχο οι ελπίδες του χθες
και του αύριο
Χειμωνιάτικη λιακάδα παρατείνει τον πόθο
υπενθυμίζοντας στην αγάπη να βγάλει φτερά
Μυστικά και σιωπηλά θα χτυπά η καρδιά όταν
θα την πλημμυρίζουν χείμαρροι προσδοκιών
πνίγοντας νεογέννητα όνειρα πριν θεριέψουν
Άπειρη ευγνωμοσύνη νιώθει όμως το σύμπαν
που ακολούθησε τα σημάδια του πεπρωμένου
γιατί στο τέλος του μονοπατιού βρήκε σκοπό
ταυτότητα φτιαγμένη από νέα ουσία και υλικά

Μαρία Φουσταλιεράκη 21-12-2015

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

ΙΕΡΑ ΛΑΦΥΡΑ




Αγγέλου φτερούγα απαλά μάτωσε
αγγίζοντας την πύλη του Χρόνου
Παραδομένα τα μάτια ορκίστηκαν
αιώνια Αγάπη στον άστεγο Έρωτα
γελώντας εφηβικά στις διασταυρώσεις
σαν ενέπνεαν ακροβατικές δεξιοτεχνίες
Τρεμάμενα τα χέρια οδήγησαν νωχελικά
έχοντας αποσπάσει μυρωμένα λάφυρα
σε αιχμάλωτους πόθους και αναμνήσεις
Και η φτερούγα!
θα μείνει για πάντα εκεί σκαλωμένη
στην πύλη του Χρόνου
να θυμίζει στα άφθαρτα κορμιά
τον ύστατο προορισμό τους...


Μαρία Φουσταλιεράκη 11-12-2015