Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ

                                         Daria Petrilli, 1970
Καθώς μαζεύεις ένα ένα τα ρούχα
από το πάτωμα,
καθώς φοράς τη λερωμένη σου κυλότα,
αυτάρεσκα μετανιώνεις τη συνάντηση αυτή.
Παραλίγο να σε αναγνωρίσουν στη ρεσεψιόν.
Νόημα δεν βγάζεις που ορέγεσαι τόσο κίνδυνο,
σε προβληματίζει αυτή η αλλόκοτη συμπεριφορά,
μα κάθε φορά, κι ας ορκίστηκες
ίσαμε χίλιες φορές τ' αντίθετο,
υποκύπτεις σε άγνωστου έρωτα λαγνεία.
Δεν είναι πως σου λείπει η επιβεβαίωση,
δεν είναι πως η ζωή δεν σου φέρθηκε καλά,
είναι πως πεθύμησες ανεξέλεγκτους,
με άγνωστα κορμιά, φιλήδονους οργασμούς,
είναι που ο πόνος κάνει την προστυχιά τόσο ακατανίκητη,
είναι που έχεις χρόνια να φωνάξεις από καύλα δυνατά.
Άγνωστη φτάνεις
φορώντας πρόστυχα ονόματα,
ιστορίες σκαρφίζεσαι που ξεπατίκωσες
σ' ευφάνταστα βιβλία.
Μόλις το γεμάτο αμαρτίες κορμί
χορτάσει από ταπείνωση,
μόλις εισπράξεις τη βέβηλη και παχυλή αμοιβή,
στη σίγουρη, μικροαστική ζωή σου
γυρνάς ευχαριστημένη.
Στη ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας
έχεις φτιάξει μυστική υποδοχή,
εκεί κρύβεις τις περούκες,
τα βοηθήματα της ακολασίας,
και όλες τις άρρωστες φαντασιώσεις
που 'χες απ' όταν ήσουν σεξουαλικά στεγνή.

Μαρία Φουσταλιεράκη 30-6-2018

ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ

                                                   Hans Zatzka

Κάθε ξύπνημα των κυττάρων
ανατολή.
Κάθε ερεθισμός της σάρκας
αμαρτία.
Επίκληση κάνω σ' αιφνίδιο οργασμό
σε μια πεισματάρα ονείρωξη που τρέμω.
Τη μεγάλη θεά ολημερίς εκλιπαρώ
το θυμό της ικετεύω να εξευμενίσω.
Πάνε δυο χρόνια τώρα
που 'παψα να γονατίζω στο βωμό.

Μαρία Φουσταλιεράκη 28-6-2018

ΑΠΟΤΟΜΑ Ο ΚΑΙΡΟΣ

                                     Musicians by Otar Imerlishvili

Σήμερα έχουμε λαϊκή.
Από μέρες ονειρευόμουν ένα κατακόκκινο και γλυκό καρπούζι. Άλλαξα γνώμη.
Κάστανα θα πάρω.
Και μετά θα πάρω τα βουνά: αναμμένο τζάκι, πατάτες στη χόβολη, κόκκινο κρασί και μετά περπάτημα.
Λέμε, τώρα, περπάτημα.

Μαρία Φουσταλιεράκη 26-6-2018

ΤΣΙΛΙΕΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

                                             Shiori Matsumoto

Κανένας δεν την πίστευε όταν του έλεγε πως μιλάει με τις γάτες. Κουνούσαν το κεφάλι συγκαταβατικά, έτσι όπως το κουνάνε στα παιδιά, στους χαζούς και στους ηλικιωμένους. Μάταια έψαχνε κάποιον να την πιστέψει και να του διηγηθεί την παράξενη ιστορία της.
Την πρώτη φορά που άκουσε γάτα να μιλάει με ανθρώπινη φωνή ήταν μικρό κοριτσάκι. Τότε ζούσαν ακόμα οι γονείς, οι γιαγιάδες και οι παππούδες της.
Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες και πολλά χρόνια απ' όταν έθαψε και τον τελευταίο συγγενή.
Έκτοτε ζει μόνη της. Δηλαδή όχι ακριβώς μόνη της, γιατί μαζί της ζουν και αρκετές γάτες. Δεν είναι σίγουρη για τον ακριβή αριθμό γιατί δεν τις έχει περιορισμένες. Όλες οι γάτες έχουν το ελεύθερο να έρχονται και να φεύγουν όποτε θέλουν από το σπίτι και από την αυλή της. Ποτέ δεν θα κρατούσε αιχμάλωτο ένα ζώο. Ήξερε από στέρηση της ελευθερίας εκείνη.
Πολλά βράδια, όταν ήταν μικρή, τα περνούσε κλειδωμένη στο υπόγειο. Την κλείδωνε η μάνα της όταν ο πατέρας γύριζε πιωμένος από το καφενείο. Δεν ήταν μεθύστακας ο πατέρας της. Μόνο όταν δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές του και ήταν στεναχωρημένος έπινε, της έλεγε η μάνα της για να μην τον μισήσει η μικρή.
Από αγάπη την κλείδωνε, για να την προστατέψει. Για να μην ξεσπάσει πάνω στο τρυφερό κορμάκι της τα νεύρα του ο μεθυσμένος. Άφηνε αιμάτινα σημάδια η ψιλή βίτσα στην παιδική σάρκα και έκαναν βδομάδες να φύγουν. Όποτε δεν έβρισκε τη μικρή στο σπίτι (που εύκολα του 'δινε αφορμές και έκανε τάχα μεγάλη φασαρία με τα παιχνίδια της), ο μπαμπάς, που δεν ήταν μεθύστακας, αλλά άτυχος με τις δουλειές που έστηνε, ξεσπούσε με τη βίτσα πάνω στη μάνα.
Άκουγε η μικρή τις φωνές από το υπόγειο που ήταν κλειδωμένη και έσφιγγε πάνω της τη γάτα από την τρομάρα της. Θαρρείς και καταλάβαινε η γάτα τη σοβαρότητα της κατάστασης και δεν έβγαζε άχνα, ούτε καν γουργούριζε μην τις ανακαλύψουν.
Μόλις ο πατέρας αποκοιμιόταν, η κλαμένη μάνα ελευθέρωνε το τρομαγμένο κοριτσάκι και το ανέβαζε στο σπίτι, περπατώντας στις μύτες των ποδιών τους.
Από τότε που έσφιγγε τη γάτα στην αγκαλιά της για να μην φοβάται το σκοτάδι και τις φωνές, τις αγάπησε όλες τις γάτες και ξεκίνησε να συνομιλεί μαζί τους. Δηλαδή αυτές πρώτες τη λυπήθηκαν και ξεκίνησαν να της λένε παραμύθια για να μην φοβάται.
Αργότερα που έμαθε καλά τη γλώσσα τους, τις έβαζε να φυλάνε τσίλιες στη γωνία του δρόμου και να παραφυλάνε για τον πατέρα, μήπως και γυρίσει μεθυσμένος από το καφενείο.
Είχαν γίνει σβέλτες σαν τις γάτες και προλάβαιναν μάνα και κόρη να κλειδωθούν στο υπόγειο μέχρι να πάρει ο ύπνος στο σαλόνι τον μονίμως άτυχο με τις δουλειές πατέρα.

Μαρία Φουσταλιεράκη 24-6-2018

ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕ

                                              Daria Petrilli, 1970

Εκείνος, τα είχε όλα μια χαρά τακτοποιημένα μέσα του. Είσαι η ζωή μου, έλεγε στη μία. Είσαι η ανάσα μου, έλεγε στην άλλη, και δεν κορόιδευε καμιά απ' τις δυο.
Τη μία τη γνώριζε από πάντα. Από παιδιά. Μαζί μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά. Της έλεγε, εγώ μια μέρα θα σε παντρευτώ, κι εκείνη γέλαγε μέσα στο λευκό της φόρεμα, μέσα στις λευκές της κορδέλες και μέσα στα μαύρα της λουστρίνια.
Ώσπου να τελειώσουν το σχολείο, πεισματικά επέμενε πως όταν μεγάλωναν λίγο ακόμα θα την παντρευόταν. Εκείνη, τον φιλούσε με πάθος και γέλαγε. Προτεραιότητά της ήταν να γράψει καλά στις εξετάσεις και να φύγει μακριά απ' τη μικρή πόλη που την έπνιγε. Μια πόλη τόση δα, δεν χωρούσε τις φιλοδοξίες της. Έγραψε άριστα στις εξετάσεις, έφυγε. Και δεν ξαναγύρισε.
Την άλλη, την γνώρισε πολλά χρόνια αργότερα, όταν του είχε απαλύνει μια σταλιά ο καημός της φευγάτης.
Γνωρίστηκαν. Εκείνη τον ερωτεύτηκε. Αυτός αγάπησε τη φροντίδα και την καλοσύνη της. Παντρεύτηκαν. Απέκτησαν δύο παιδάκια που τα λάτρευαν. Ποτέ δεν την ερωτεύτηκε τη γυναίκα του, την αγάπησε όμως βαθιά. Την εκτίμησε και την πόνεσε. Είκοσι χρόνια γάμου. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Μαζί. Ποτέ δεν είχε ακούσει κακιά κουβέντα απ' το στόμα της. Άγγελος ήταν για κείνον, για τα παιδιά τους, για τα πεθερικά της, για όλο τον κόσμο που βοηθούσε χωρίς ν' αγκομαχάει.
Ώσπου σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, αυτός, συναντήθηκε τυχαία με την πρώτη του, την παιδική και φευγάτη του αγάπη. Μόλις την είδε φούντωσε ο έρωτας. Όχι πως είχε σβήσει ποτέ εντελώς.
Ήταν πάνω από τις δυνάμεις του. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί αν και ποτέ δεν φανταζόταν τον εαυτό του άτιμο και άπιστο. Ήταν ευαίσθητος άνθρωπος και ειλικρινής, αλλά αυτό δεν το όριζε το ήθος και η λογική του, μα μόνο η καρδιά του. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Η μία ήταν η ζωή του και η άλλη ήταν η ανάσα του. Καμιά δεν κορόιδευε και σε καμιά δεν έλεγε ψέματα.

Μαρία Φουσταλιεράκη 24-6-2018

ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ

                                                 Jack Vettriano

Δεν διαλέγουμε εμείς τα βιβλία που θα διαβάσουμε.
Εκείνα έρχονται και μας βρίσκουν.
Μάλιστα εν αγνοία μας και κάτω από τη μύτη μας ξεκλειδώνουν τα βαθύτερα μυστικά τους.
Σε αντίθεση με τους εραστές.
Που τους διαλέγουμε έχοντας την έντονη πεποίθηση (και την ανόητη σιγουριά) πως δεν έχουν μυστικά να κρύψουν: οι εραστές διαφέρουν κατά πολύ από τα βιβλία.
Εν τέλει, αλάνθαστο κριτήριο έχουν μόνο τα βιβλία.

Μαρία Φουσταλιεράκη 23-6-2018

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΑΩ, ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΕ

                                              Iwona Lifsches

Μην με παρεξηγείτε. Είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου. Όχι μόνο ευχαριστημένη, ψέματα λέω. Είμαι πολύ ευχαριστημένη. Νομίζω πως είμαι σχεδόν ευτυχισμένη. Ο καημένος ο άντρας μου κάνει ό,τι μπορεί για εμάς. Εμείς είμαστε εγώ και ένα νεογέννητο αγοράκι. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς νεογέννητο. Κοντεύει να γίνει οκτώ μηνών. Μεγάλωσε. Τρώει ευχαριστημένο την κρέμα του και πίνει το γάλα του από το μπουκάλι. Έχυσα πολλά δάκρυα ως τώρα για το γάλα που του στέρησα, αλλά μού ήταν αδύνατον να ακουμπήσω το μωρό στο στήθος μου. Και μόνο στην ιδέα να το αγγίξω με έπιανε τρέμουλο. Επιλόχεια κατάθλιψη είπε ο γιατρός πως έχω στον καημένο τον άντρα μου όταν του διηγήθηκε το πρώτο περιστατικό.
Δεν θυμάμαι πολλά να σας πω από εκείνη την εποχή. Βέβαια δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε, μόλις μερικοί μήνες και το καημένο το μωράκι μας αμέσως συμβιβάστηκε με το γάλα του εμπορίου. Είναι ένα πολύ ευγενικό μωρό και ανησυχητικά φρόνιμο λέει ο γιατρός. Δεν κλαίει και δεν παραπονιέται καθόλου, ούτε καν όταν έχει λερώσει την πάνα του.
Πολλές φορές ξεχνάω πως ζει ένα μωρό στο σπίτι. Μην με παρεξηγείτε. Είναι παιδί μου και το αγαπάω, κι ας μου είναι αδύνατον να το ακουμπήσω. Ο καημένος ο άντρας μου κάθε μέρα προσπαθεί να με πείσει να πάρω αγκαλιά το καημένο το αγοράκι μας που δεν με αναγνωρίζει, αλλά εγώ και μόνο στην ιδέα τρέμω.
Μην με παρεξηγείτε. Το αγαπάω το καημένο το μωρό μας. Και τον καημένο τον άντρα μου τον αγαπάω, αλλά φοβάμαι μην τους κολλήσω την αρρώστια που έχω μέσα στο μυαλό μου.
Ο γιατρός είπε πως αυτό το λένε αμφιθυμία. Ταράχτηκα πολύ. Νόμιζα πως είναι μια ολέθρια και φοβερή αρρώστια που μπορεί να κολλήσω στον καημένο τον άντρα μου και στο καημένο το αγοράκι μας. Τρομοκρατήθηκα πως άθελά μου θα τους έστελνα στον άλλο κόσμο. Εκεί που έστειλα άθελά μου και το ψαράκι που μου είχε κάνει δώρο ο καημένος ο μπαμπάς μου όταν ήμουν έξι χρονών. Δεν ήξερα πως τα ψαράκια μπορούν να πεθάνουν από το υπερβολικό φαγητό. Εγώ το αγαπούσα το ψαράκι μου και από αγάπη το τάιζα όλη την ώρα.
Ο γιατρός με καθησύχασε πως η αμφιθυμία δεν είναι κάτι σοβαρό. Μου είπε να μην φοβάμαι και πως δεν υπάρχει στη βιβλιογραφία καταγεγραμμένος τέτοιος θάνατος.

Μαρία Φουσταλιεράκη 21-6-2018